Sinemanın bu üçüncü sınıf yapımlarla sınırlanması bir bakıma kitlesel köklere, sinemanın ilk dönemlerindeki yarı anonimliğe dönüşün bir yolu olabilir. Sanat kavramını göklere çıkarmayı bıraktığımızda belki de sinema ayrıcalıklı salonların dışındaki gerçek mahiyetine kavuşabilir.
Militan Filistin Sineması, devrimci izleyici kitlesinin gerçekliklerine ve özlemlerine seslenen, onlarla sürekli dönüşen bir diyalogdu. İsrail'in ölüm makinesine karşı bu sinema, devrimin buluşlarıyla ve deneyleriyle tam da gerçekleştikleri anda, kendi adlarına konuşabildikleri anda ilişki kurmaya çalışıyordu.
Toplumsal sinema yolunda ilerlemek basitçe; sinemayı, insanı kışkırtan ve derinden etkileyen konularla donatmak demektir.
Fransız Sineması için düzenli çalışan olsa olsa yedi sekiz senarist var. Bu senaristlerin her birinin de anlatacak tek bir hikâyesi var ve hepsi “iki usta”nın (Aurenche ve Bost) başarısına erişmeyi arzuladığı için her sene çekilen yüz civarı Fransız filminin hepsinin aynı hikâyeyi anlattığını söylemek hiç de abartılı olmaz: her zaman bir mağdur olur, genellikle aldatılan birisi.