Militan Filistin Sineması, devrimci izleyici kitlesinin gerçekliklerine ve özlemlerine seslenen, onlarla sürekli dönüşen bir diyalogdu. İsrail'in ölüm makinesine karşı bu sinema, devrimin buluşlarıyla ve deneyleriyle tam da gerçekleştikleri anda, kendi adlarına konuşabildikleri anda ilişki kurmaya çalışıyordu.
Hammer'ın kamerası, yazılmış tarihin dahil edilmemiş temsillerini kendi perspektifinden gösterebiliyor ve bu görme biçimi beyaz bir erkeğe ait değil, kuir bir kadına ait. Kendisi de Nitrate Kisses hakkında, özellikle sevişme sahnelerini çekerken "sahip olamadığımız tarihi" kayda aldığını hissettiğini belirtiyor.
White ailesinin evi, karakterlerin duygusal tonunu yansıtmaz; dönemin tüketim kültürünün vitrini gibi, yaşanmışlığın izlerini taşımayan, el değmemiş, yalıtılmış bir estetikle döşenmiştir. Ev içi mekân yaşanan bir yer değil, bir imajdır. Carol’ın psikiyatrist görüşmesinde kendini “homemaker” olarak tanımlaması da doğrudan bu imajın ifadesidir.