Kameranın teknik olarak özgürleştirilmesi psikoloik, sosyal, ekonomik ve estetik problemlerle yakından alakalıdır. Hepsi tekniğin ne amaçla kullanılacağına ve ne kadar özgürlemiş olacağına karar vermede kritik rol oynarlar. Film neler vaat ederse etsin çeşitli şeyler ima eden bu temel mesele gereğince çözümlenmeden önce filmden bağımsız bir sanat biçimi olarak, hatta bir sanat biçimi olarak, bahsetmek mümkün değildir.
Sinemanın bu üçüncü sınıf yapımlarla sınırlanması bir bakıma kitlesel köklere, sinemanın ilk dönemlerindeki yarı anonimliğe dönüşün bir yolu olabilir. Sanat kavramını göklere çıkarmayı bıraktığımızda belki de sinema ayrıcalıklı salonların dışındaki gerçek mahiyetine kavuşabilir.
Fransız Sineması için düzenli çalışan olsa olsa yedi sekiz senarist var. Bu senaristlerin her birinin de anlatacak tek bir hikâyesi var ve hepsi “iki usta”nın (Aurenche ve Bost) başarısına erişmeyi arzuladığı için her sene çekilen yüz civarı Fransız filminin hepsinin aynı hikâyeyi anlattığını söylemek hiç de abartılı olmaz: her zaman bir mağdur olur, genellikle aldatılan birisi.