Ana akımda ve sosyal medyada “suça sürüklenen çocuk” ifadesinin bile suçu ve suçluyu akladığı düşüncesi hatırı sayılır bir yer tutuyor, acı verici olayların ertesinde konu toplumsal kelle avcılığına dönebiliyor, sorunun kaynağını yok sayıp “en üst noktadan”, “yetişkin gibi” yargılayarak sorunun çözülebileceğine sıkça inanılıyor.
Taming the Garden, çok kez tekil ağaçları kadrajın merkezine koyuyor. Bazen -fener ışığı ormandaki dalların üzerinde dolaşırken olduğu gibi- bir bedeni incelermişçesine, bazen omuz arkasından çekilmiş gibi duran çerçevelemelerle ağaçları özdeşlik kurulabilecek karakterler olarak yerleştiriyor. Nihayetinde, köylülerin yaşadığı güçsüzlük ve çaresizliği, acı ve öfkeyi ağaçlar da paylaşıyor.
White ailesinin evi, karakterlerin duygusal tonunu yansıtmaz; dönemin tüketim kültürünün vitrini gibi, yaşanmışlığın izlerini taşımayan, el değmemiş, yalıtılmış bir estetikle döşenmiştir. Ev içi mekân yaşanan bir yer değil, bir imajdır. Carol’ın psikiyatrist görüşmesinde kendini “homemaker” olarak tanımlaması da doğrudan bu imajın ifadesidir.
